Relacja z Wiednia :)

Zapraszam Was dzisiaj w krótką, ale intensywną podróż po Wiedniu :) Pogoda wyjątkowo dopisała (było 28-30 stopni i piękne słońce!), dzięki czemu milej było włóczyć się po mieście. Codziennie robiliśmy ok. 13 km na nogach, ale właśnie takie zwiedzanie lubię najbardziej - chodzenie po mieście, podziwianie panoramy i pięknej architektury. Niestety, tym razem nie robiłam zdjęć jedzenia, dlatego wspomnę, że z klasyków wiedeńskich próbowałam Apfelstrudel (boski!), Tort Sachera i sznycla - cielęcego oraz wieprzowego (zamówił je mój brat, a ja uszczknęłam kawałek dla siebie ;)). No to... Zaczynamy!

Relacja z podróży do Pragi - cz. II

 

DZIEŃ 2

Na drugi dzień naszego pobytu w Pradze zaplanowałam zamki. Dość spontanicznie miał wpaść także eko sklep, zlokalizowany kilometr od Wyszehradu. Brata zapewniłam, że wcale tam nie musimy zachodzić, ale skoro i tak będziemy w okolicy... ;)

Relacja z podróży do Pragi - cz. I

W miarę na świeżo staram się przelać swoje wrażenia z Pragi "na papier" - a przynajmniej uwiecznić je w wersji elektronicznej. Rozpoczęło się bardzo nietypowo, bo okazało się, że mama jednak nie leci ze mną i bratem. Podróżowaliśmy zatem we dwójkę :) Ale, ale, dlaczego wybraliśmy akurat Pragę? Jest to w miarę krótki dystans samolotem, a magiczna architektura przyciągała mnie od dawna. Do tego Krecik i osławione Knedliczki... Choć kusiły mnie również Budapeszt oraz Wiedeń (o innych miejscach nie wspomnę - Szwajcaria, Włochy, Hiszpania, Portugalia, Francja... życia mi nie starczy!), to jednak postawiliśmy na naszych południowych sąsiadów :)

"Smakując Australię" - relacja z podróży (cz. VI - ostatnia)

Dzień jedenasty

Pojechałam z bratem do centrum Sydney. Nie mieliśmy bardzo skonkretyzowanych planów, ale zdecydowaliśmy się na odwiedzenie muzeum figur Madame Tusseaud. Jest to "sieć" znana na całym świecie, a oprócz Londynu i Paryża, swój oddział ma także w Sydney. Na początku znowu robiliśmy z siebie idiotów we flashu obiektywu (tym razem zdecydowaliśmy się kupić zdjęcia) i zaczęliśmy zwiedzanie. Na początku były figury związane z historią Australii - ostatnia aborygeńska kobieta, która była przewodniczką białych wśród plemion, kapitan James Cook (odkrywca), kapitan Arthur Phillip (uznawany za założyciela brytyjskiej kolonii w Australii), australijski sławetny złoczyńca (jak Janosik czy Robin Hood, tylko bez szlachetnych intencji) oraz inne postaci. Potem wkroczyliśmy do świata polityki międzynarodowej, gdzie "spotkałam" brytyjską rodzinę królewską, premier Australii, Barracka Obamę, Nelsona Mandelę czy Gandhiego. Kolejna sala prezentowała gwiazdy sportu, z którymi nie omieszkałam się zmierzyć :) Potem przyszedł czas na scenę muzyczną - Katy Perry, Pink, Rihanna, Lady Gaga czy Michael Jackson jak żywi! Robili wrażenie, chociaż wydaje mi się, że odrobinę ich upiększają (no co jak co, ale Rihanna ma nieco grubsze nogi :p). Zaasystowałam więc Michaelowi Jacksonowi i poszliśmy dalej. Czekały nas gwiazdy filmowe (Brangelina, Nicole Kidman, Heath Ledger czy Johnny Depp), a następnie nauki (m.in. Einstein). Co ciekawe - w każdej sali znajdowały się rekwizyty do robienia ciekawych zdjęć z gwiazdami, opis każdej postaci, ale także quizy czy zabawy. Na samym końcu jest sala poświęcona stricte muzeum, gdzie dowiemy się, jak wykonuje się figury.

Chciałabym mieć tak bujną czuprynę :P

Właściwa osoba na właściwym miejscu :D

Po Madame Tusseauds nie mieliśmy zbytnio pomysłu, co ze sobą zrobić, więc poszliśmy w górę Market Street do Hyde Parku. Niesamowita jest główna aleja, która zadaszona jest przez połączone konary drzew! Jak w baśniowym tunelu :)

Hyde Park

Potem skierowaliśmy się w prawo w kierunku Anzac Monument, a następnie poszliśmy McQuarie Street: widzieliśmy Parlament New South Wales, The Mint (najstarszy budynek w NSW) oraz Bibliotekę NSW.

Anzac Monument z zewnątrz

Wewnątrz Anzac Monument

Doszliśmy do Royal Botanic Garden, po których pospacerowaliśmy. Wróciliśmy na Market Street i zjedliśmy lunch w Westfield. Znowu wybrałam THR1VE - tym razem spałaszowałam ryż brązowy i dziki z kurczakiem, pesto, awokado i sosem musztardowym oraz Kaleslaw (colesław z jarmużu). Danie nazywało się Bikini Bowl i zapłaciłam za nie 12,5$ (ok. 39 zł), co jest przystępną ceną jak na tamtejsze zarobki i fakt, że jemy pełnowartościowy posiłek w samym sercu miasta :)

Sydney Observatory

Postanowiliśmy pójść do Sydney Observatory. To obserwatorium astronomiczne, powstałe pod koniec XIX w. w najwyższym naturalnie położonym punkcie miasta. Można zwiedzić za darmo wystawę czasową, gdzie zobaczymy różne ruchome modele Układu Słonecznego, a także dawne teleskopy i sposoby pomiaru różnych kosmicznych odległości. Zdecydowaliśmy się zakupić oprowadzanie z przewodnikiem. Wspięliśmy się na wieżę wiekowego budynku, a pani ręcznie odkręciła metalową kopułę, która była nad nami. Po jej odpowiednim ustawieniu (kopuła nie tylko się otwiera, ale także obraca wokół nas), mogliśmy spojrzeć przez teleskop na Słońce. Widzieliśmy małe punkty i wypustki - były to wybuchy na powierzchni Słońca, niewidoczne gołym okiem. Później zeszliśmy do planetarium. Nad nami wyświetlało się niebo w różnych porach nocy. Widzieliśmy kolejne konstelacje gwiazd (m.in zodiaki), a także południowy odpowiednik gwiazdy polarnej. Jest to Southern Cross (Południowy Krzyż). Jeśli odmierzymy 4,5 raza odległość równą rozpiętości ramion krzyża, to wyznaczymy dokładnie południe (tak jak Gwiazda Polarna wskazuje północ na półkuli północnej). Niesamowita była ta "wędrówka" po nocnym niebie :)

Tak zakończyliśmy kolejny dzień naszego zwiedzania.

Dzień dwunasty

Wybraliśmy się na Manly Beach - jedną z dwóch sławnych plaż w Sydney. Aby się tam dostać, musieliśmy popłynąć promem z centrum Sydney - Circular Quay (przy Operze), co trwało pół godziny. Po dotarciu przeszliśmy się główną ulicą tej dzielnicy, która przypominała deptak w Sopocie :p Występowało tam trochę ulicznych artystów. Postawiliśmy na spacer promenadą wzdłuż wybrzeża, podziwiając fale uderzające o brzeg plaży. Następnie udaliśmy się do Manly Sealife (oceanarium w Manly). Trafiliśmy na karmienie małych pingwinów (które potrafią być baaaaardzo głośne!) oraz pogadankę o nich. Nie miałam świadomości, że plastik jest tak szkodliwy - torebkę foliową zwierzęta traktują jak rybę. Połykają ją, a końcówkę można wydedukować :( Najgorsze, że plastik NIE ZNIKA, a liczba plastikowych wysp na oceanach tylko się powiększa. Dlatego otrzymaliśmy 5 rad od pracownika:

RETHINK 

(przemyśl, czy faktycznie potrzebujesz opakowanych wielokrotnie produktów)

REFUSE

(zrezygnuj z kupna produktów opakowanych w plastik)

REDUCE

(ogranicz liczbę plastikowych siatek i reklamówek, które używasz)

REUSE

(używaj ich ponownie)

RECYCLE

(gdy się całkowicie zniszczą - oddaj do recyklingu)

Naprawdę ta pogadanka dała mi do myślenia i choć wiem, że niemożliwe jest całkowite zrezygnowanie z plastiku, to można go chociaż ograniczyć.

Później pooglądaliśmy rekiny i duuuuże pływające żółwie oraz płaszczki (pływały nad nami, bo chodziliśmy tunelami pod wodą), a także widzieliśmy karmienie małych ośmiornic oraz krabów.

Wróciliśmy do miasta i poszliśmy na China Town, żeby zrobić drobne zakupy.

 W planach mieliśmy poczekać do zmierzchu, aby zobaczyć miasto nocą. Niesamowicie wygląda światło zachodzącego słońca, które odbija się w szybach przeszklonych budynków, a widok rozświetlonych wieżowców zapierał dech w piersiach. Sami zobaczcie ;)

Dzień trzynasty

Spędziliśmy go całkowicie na luzie. Pojechaliśmy autobusem na sławetne Bondi Beach i uprawialiśmy czysty smażing plażing ;) Słońce grzało, było ok. 30 stopni, a filtr był niezbędny. Mój brat się się nie posmarował (nakremowałam mu jedynie plecy i ramiona) i był cały w czerwone łaty :p Bondi Beach uchodzi w Sydney za plażę dla turystów i pozerów, ale chyba podobała mi się najbardziej. Nie mogłam się powstrzymać i cały czas patrzyłam na surfujących ludzi, żałując, że nie umiem pływać, a woda jest tak zimna :) Ciekawostka: wody przybrzeżne patrolowane są z powietrza w celu poszukiwania rekinów. Jeśli są zbyt blisko, ratownicy ogłaszają megafonem, żeby wyjść z wody.

Po pełnym relaksie, wróciliśmy na spokojnie do domu, żeby spakować swoje rzeczy. A następnego dnia wieczorem opuścilśmy Sydney. Ale wiem, że na pewno tam wrócę!

To już koniec cyklu relacyjnego. Jakie macie wrażenia o Australii? Co Was zaskoczyło? Co najbardziej chcielibyście zrobić, zobaczyć, doświadczyć? :)

"Smakując Australię" - relacja z podróży (cz. V)

Dzień siódmy

 Nie wiedzieliśmy, jaka będzie pogoda, więc zwlekaliśmy z decyzją, gdzie jechać: czy do Australian Reptile Park i na Central Coast (gdzie mieszka rodzina chłopaka mojej siostry), czy do centrum handlowego i wieczorem dojechać na wybrzeże (miało padać). Pojechaliśmy w końcu do Parku, który leży ok. 40 min drogi na północ od Sydney. Sama brama wjazdowa, z wielkim gadem niczym dinozaur sugerowała, co znajdziemy w środku ;) Zaczęliśmy znowu od karmienia kangurów, które skakały wolno między ludźmi. Spryciarze wiedzieli, że jedzenie pochodzi z papierowej torby i zamiast do ręki, dobierali się wprost do niej ;) Mojego brata kangur ciągnął za koszulkę, żeby ten się nie guzdrał, tylko od razu dał mu całe żarcie, jakie ma :p 

Po chwili udaliśmy się na pokaz gadów: pan pokazywał nam aligatorzycę, pytona (którego dotykałam, a brat zrobił sobie z nim zdjęcie), małego krokodyla i kameleona. Pokaz okraszony był interesującymi ciekawostkami na temat zwierzaków. Na przykład pyton wykorzystywany w pokazie od małego był przyzwyczajany do ludzi, więc nie traktuje ich jak pokarmu. Natomiast gady umieszczane stricte w terrarium widzą człowieka tylko w sytuacji, gdy podaje się im jedzenie, więc logika jest prosta: człowiek=jedzenie => atakuj. 

Gustowny szaliczek

Uhm, a tu się pani wyślizgnęła aligatorzyca.

Potem poszliśmy na pogadankę o diabłach tasmańskich: te drapieżne maluchy są zagrożone, rakiem twarzy. Nie ma na niego leku ani szczepionki.

Diabeł tasmański

Potem miał miejsce spacer 60-letniego, ogromnego żółwia. Zwierzęta z tego gatunku mogą żyć 150-200 lat, ale tak naprawdę to są szacunkowe dane i przekona się o tym kolejna generacja. Mogłam dotknąć jego skorupy (była jak skała!) i porozmawiać z pracownikami.

Potem przespacerowaliśmy się po parku: widzieliśmy psy Dingo, koalę (w tym z maluchem!), która wydawała dźwięki jak dzika świnia :p Oczywiście nie zabrakło też aligatorów, krokodyli i ptaków (w tym kazuarów, znanych Wam z zoo w Sydney). Uczestniczyliśmy także w pogadance o koalach, po której mogłam tego uroczego misia pogłaskać :) Nie wiem, czy o tym pisałam, ale misiaki mają dwa kciuki w łapkach, żeby lepiej trzymać się drzew. Gdy mają 10-12 miesięcy, muszą się usamodzielnić, bo mamuśka wyrzuca je z gniazda (tzn. z drzewa). Znajdują wtedy inną akację, na której "tańczą", wydając dzikie dźwięki i w ten sposób "znaczą" terytorium :)

Innymi ciekawymi zwierzakami były Platypusy (dziobak), które pływały w akwarium. Naszą wizytę zakończyliśmy w terrarium z pająkami i gadami oraz płazami (nie był to najprzyjemniejszy element wycieczki :p).

Udaliśmy się w dalszą drogę na Shelly Beach, która znajduje się na Central Coast. Zakwaterowaliśmy się w domku letniskowym i poszłam na krótki shopping do Coles'a, a następnie mieliśmy wolne popołudnie. Na kolację udaliśmy się do golf clubu (gdzie skanowano dowody osobiste przed wejściem, chyba że miało się kartę klienta, którą mogą mieć tylko mieszkańcy danej miejscowości). Poszliśmy przed posiłkiem do sali z maszynami hazardowymi i przewaliliśmy 5$ ;) Szczerze? NUDA! Stoi się i naciska przycisk. Ludzie tak tracą pensje, domy, cały majątek. Nie bardzo to rozumiem, ale taka jest rzeczywistość. Potem wyszliśmy na pola golfowe, z których roztaczał się piękny widok na ciemną toń (klub jest na wzniesieniu). Słuchaliśmy szumu oceanu i oddychaliśmy pełną piersią :)

Przyszedł czas na jedzenie! Zamówiłam grillowaną rybę barramundi z pieczonymi ziemniakami i sałatką cezar, mój brat wziął ostrygi, a siostra z chłopakiem frytki, sałatę i smażone owoce morza. Ostryga była okej, ale dla mnie bez szału - w konsystencji trochę jak nieścięte białko jajka :p Ryba była przepyszna: struktura podobna do dorsza, ale nie miała takiego silnego aromatu, za którym nie przepadam (jak to mówię: "nie waliła rybą" :p). Sałatka Cezar nie opływała w sosie, co niewątpliwie było plusem, ale odwdzięczyła się dużą ilością bekonu (czy cokolwiek to było), który wygrzebałam, bo, pomijając kwestie zdrowotne, po prostu go nie lubię. Owoce morza (krewetki, surimi i kalmary) były także smaczne, choć panierki nie żałowano :) Posłuchaliśmy trochę muzyki na żywo i wróciliśmy do "cabin" (domku letniskowego).

Ostrygi

Barramundi

Dzień ósmy

Piękny, słoneczny i ciepły poranek na Shelly Beach postanowiłam uczcić biegiem wzdłuż brzegu plaży. Było przed 7 rano, słonko nieśmiało ogrzewało, a ocean nabrał pięknego, błękitnego koloru. Fale muskały żółty piasek, a skrzeczące Lorikeets wtórowały Cockatoos :) Nie byłam jedyną, która ten dzień rozpoczęła na plaży: wiele osób stało z kawą i podziwiało bezkres. Wbiegłam na wzniesienie, gdzie znajdował się golf club (co przypłaciłam naciągnięciem więzadła w kolanie, a z bólem nadal się borykam od czasu do czasu) i odpłynęłam. Widok hipnotyzował, a człowiek zatapiał się w czasie i przestrzeni. Nie wiem, ile tak stałam, ale potem wróciłam do domku z bananem na twarzy ;)

Plany były luźne: poszliśmy na spacer specjalnie wytyczonym szlakiem wzdłuż wybrzeża na Crackneck i do kolejnego punktu widokowego, gdzie znajdowała się latarnia morska (Wyrrabalong). Temperatura była naprawdę wysoka. Wędrówka wiodła nieco pod górę, ale dość łagodnie. Po drodze podziwialiśmy Kukabary i Lorikeets, a ja nieomal dostałam zawału serca, jak na drogę wyskoczyła mi ogroooooomna jaszczurka. Naprawdę była duża! :D 

Straszny jaszczur!

Lorikeet

Dotarliśmy na Crackneck, skąd rozpościerała się piękna panorama na Bateau Bay, Shelly Beach i Towoon Bay. Dalej szlak wiódł wśród niskopiennej roślinności, a potem ostro pod górę, po schodach. Osiągnęliśmy wysokość latarni i znowu mogliśmy cieszyć się widokiem oceanu.

Widok z Crackneck

Droga powrotna minęła szybko. Mieliśmy wolne popołudnie, więc poszliśmy z bratem na plażę. Odpuściłam sobie kąpiel, a bratu temperatura była niestraszna. Następnie udaliśmy się na rodzinnego grilla, który nieco różni się od naszego polskiego. Przede wszystkim, niewiele grilluje się warzyw, a mięso kupuje się po prostu zamarynowane w sklepie (w Polsce wciąż jednak szykujemy sami te szaszłyki, karkówki czy ziemniaki). Używa się grilla gazowego, a nie na węgiel. W każdym razie, jedzenie było smaczne - a z racji faktu, że była to rodzinna biesiada, zrozumiałe jest, że nie robiłam zdjęć ;)

Dzień dziewiąty

Nie będę się zanadto rozpisywać. Brat obudził mnie o 4 rano z bólem brzucha, więc wylądował w szpitalu - z atakiem kolki żółciowej. Długo tam nie pobył. Po jego wyjściu, pojechaliśmy do The Entrance, gdzie dorwała nas ulewa, więc wróciliśmy na Shelly Beach i zjedliśmy obiadokolację w Clubie drużyny rugby - Tigers - w której grał chłopak mojej siostry :) Ponownie trzeba było mieć przy sobie dowód. Zamówiłam łososia w sosie Sweet Chilli z ryżem jaśminowym i warzywami, który bardzo mi smakował. Ponieważ dzień był pełen emocji, na spokojnie wróciliśmy na ostatnią noc do domku letniskowego.

Dzień dziesiąty

Rano opuściliśmy Shelly Beach i po pożegnaniu z rodziną chłopaka siostry, pojechaliśmy do The Entrance. Przywitało nas słonko, więc pospacerowaliśmy po miasteczku, zaliczając okoliczne sklepy. Następnie wróciliśmy do Sydney. Był to dzień Halloween. 

Żeby móc poobserwować obchodzenie tego święta w Australii (które nie jest celebrowane na taką skalę jak w USA), poszłam na spacer po osiedlu, na którym mieszka moja siostra. Widziałam wiele ciekawych dekoracji i miałam niemałą frajdę z robienia zdjęć :) Spotkałam także grupę dzieciaków, przebranych w Halloweenowe stroje, które chodziły od domu do domu, zbierając słodycze. 

Co ciekawe - zawitają tylko do tych domów, które są w jakiś sposób przystrojone. Jeśli brak jest oznak Halloweenowych - oznacza to, że właściciele nie obchodzą tego święta, więc po prostu nie zawraca im się głowy :) W jednym z domów widziałam przebraną właścicielkę za czarownicę niczym Angelina Jolie w Maleficent, więc zapytałam, czy mogę zrobić zdjęcie. Chętnie się zgodziła, a następnie... zaprosiła mnie na cukierka! :D Śmiałam się potem siostrze, że chyba wyglądałam jak wiedźma i mogę zbierać słodycze bez kostiumu xD Nie powiem, bardzo to było miłe doświadczenie.

Od tej pani dostałam cukierka. Nie, nie miałam zamiaru zrobić jej psikusa!

 Tak zakończyło się poniedziałkowe święto - w kolejnych dniach już nie opuszczaliśmy Sydney. Ale o tym w następnej, już ostatniej relacji :)

"Smakując Australię" - relacja z podróży (cz. IV)

Dzień piąty

Kontynuując podróżowanie po NSW, zdecydowaliśmy się pojechać na Hyams Beach, oddaloną 250 km od Sydney. Dzięki temu, że chłopak mojej siostry wziął urlop, mogliśmy wybrać się samochodem, co znacznie ułatwiło podróż. Droga w jedną stronę zajmowała ok. 2,5-3 godz. Jadąc przez pasmo Wielkich Gór Wododziałowych, mogliśmy podziwiać uroki różnorodnej Australii, która kojarzona jest głównie z plażami (obliczono, że gdyby codziennie chodzić na inną z intencją odwiedzenia wszystkich plaż, całość zajęłaby... 4 lata!), a mało kto ma świadomość, że sporo tam górzystych terenów (choć są to góry innego typu niż np. Tatry), a środek kontynentu to pustynia. Wiecie, skąd wzięła się nazwa "Wielkie Góry Wododziałowe"? Pasmo zatrzymuje wilgotne powietrze, które napływa od oceanu, sprawiając, że środek kontynentu stanowi właśnie pustynia, a na obrzeżach lądu są dogodne warunki do życia.

The Cliffhanger

Przez chwilę uciekniemy od geograficznych rozważań :D Godzinę od Sydney znajduje się The Cliffhanger, czyli punkt widokowy, umieszczony na klifie, z widokiem na położoną niżej miejscowość i ocean. Dotarliśmy tam dość wcześnie rano (10-11), więc nie było turystów. Widoki zapierały dech w piersiach, a zdjęcia tego nie oddają :) Spokój, jaki bił od oceanu, zieleń drzew i szybujące nad miasteczkiem Cockatoos sprawiały, że człowiek czuł się jak zahipnotyzowany. Ponieważ mieliśmy dobry widok na ogólne rozplanowanie miasteczka, mogliśmy zauważyć pewną prawidłowość: w każdej, nazwijmy to, osadzie znajduje się teren do uprawiania sportu: stadion do rugby, piłki nożnej czy zielone tereny do krykieta. Sport (tak jak hazard ;)) jest nieodłącznym elementem życia Australijczyków, którzy od małego uczą się pływać, surfować, grać we wspomniane sporty. Czas wolny generalnie spędza się aktywnie - chociażby spacerując na specjalnie wyznaczonych szlakach wzdłuż wybrzeża.

Po chwili zadumy, postanowiliśmy pójść do lokalnej restauracji na śniadanie. Moi kompani zamówili bułki z jajkiem sadzonym i bekonem, a ja postawiłam na pełnoziarnistego tosta z warzywami (wszystko, co mieli pod ręką: sałata, kiełki, marchewka, gotowany burak, pomidor, papryka, ogórek, cebula, plaster ananasa), jajkiem i kurczakiem. Porcje były gigantyczne, a zdjęcie możecie zobaczyć powyżej (dziękuję siostrze za uwiecznienie mojej reakcji xD).

Dzięki Bogu oferowali pojemniki na niezjedzony posiłek, więc przy okazji miałam lunch :D Ale było naprawdę smaczne (polecam gotowanego buraka do kanapek!).

Ruszyliśmy w dalszą drogę. Po 1,5 godziny byliśmy na miejscu, ale ciężko było nam znaleźć właściwą plażę. Trafiliśmy na Chinaman's Beach, ale po chwili tam spędzonej uznaliśmy, że poszukamy jednak sławetnej Hyams Beach. Była kilkaset metrów dalej, więc po zaparkowaniu auta, ulokowaliśmy się na białym piasku. Chłopak siostry (Australijczyk) był trochę rozczarowany, że ocean na horyzoncie jest ograniczony wysepkami, przez co nie był bezkresny, ale wiadomo - dla mnie to nie był żaden problem :D Piękny kolor, zarówno wody, jak i piasku oraz zimna temperatura oceanu zachęcały do spaceru, na który poszłam z siostrą. Dotarłyśmy do skał, które pięknie porastał mech. Biały piasek przyjemnie masował stopy, a słonko, choć nieco za chmurami, delikatnie ogrzewało nas swoimi promieniami. Mojemu bratu temperatura była niestraszna, więc poszedł się kąpać. My, spacerując brzegiem oceanu, zadowalałyśmy się (no może na początku nie :D) faktem, że fale muskały nasze stopy. 

Widziałam części (?) meduz wyrzuconych na plażę, które przypominały przezroczystą galaretkę (nie wolno ich dotykać!), a także zbierałyśmy muszelki. Potem postanowiliśmy typowo poplażować, więc ulokowaliśmy się na piasku. Ponieważ czekała nas długa droga powrotna, po 15 zwinęliśmy się w kierunku Sydney. Zajechaliśmy jeszcze do Wollongong Temple - Świątyni buddyjskiej, lecz nie mogliśmy zwiedzić jej w środku, bo była już zamknięta. Ale pospacerowaliśmy po harmonijnym ogrodzie w azjatyckim stylu, z niewielkim oczkiem wodnym, płaczącymi wierzbami oraz posążkami. Mogliśmy podziwiać świątynie od zewnątrz - precyzyjne zdobienia oraz kolory były zachwycające! Mam nadzieję, że kiedyś będę tam mogła wrócić i zwiedzić je od środka :)

Wollongong

Potem wróciliśmy już do Sydney i mogliśmy ochłonąć po dniu pełnym wrażeń.

Dzień szósty

Znowu udaliśmy się w Góry Błękitne - tym razem do jaskiń Jenolan (Jenolan Caves), gdzie mieliśmy zarezerwowane zwiedzanie z przewodnikiem. Po drodze zatrzymaliśmy się na kawę w miejscowości Katoomba, znanej już Wam z poprzedniego wpisu. Dalsza droga wiodła przez bush (rozróżnia się tam dwa stopnie odludzia: bush, czyli lasy, pola, oddalone od miasta, pozbawione prądu oraz outback - pustynie w głębi kontynentu, znane z czerwonej ziemi), gdzie co chwila robiliśmy zdjęcia, bo znowu teren nas zachwycił :) 

Minęliśmy po drodze 4 rozjechane kangury i 2 wombaty - prawdopodobnie nocą wbiegły na drogę, a kierowca nie mógł zareagować odpowiednio wcześnie (nie ma tam latarni). Wjechaliśmy w las, a droga zrobiła się bardzo wąska i kręta, z jednej strony mieliśmy przepaść, a z drugiej - ścianę skalną. Wiedzieliśmy, że zbliżamy się do celu. Wjazd na parking wiedzie przez tunel, chyba naturalnie wyrzeźbiony w skale, przez co śmiałam się, że nawigacja wiedzie nas przez takie odludzie, że wylądujemy prosto w jaskini :D Wiele się nie myliłam!

Odebraliśmy bilety i udaliśmy się na zwiedzanie Luke Cave - najdłuższej, najbardziej popularnej i zjawiskowej z jaskiń. Ma długość 890 m i 910 schodów. Gdy mój brat to usłyszał, to się załamał, ale dzięki wsparciu sióstr i temu, że te schody wiodły w dużej mierze w dół (a my i tak zatrzymywaliśmy się z grupą co chwilę, by przewodnik mógł nam opowiedzieć o formacjach skalnych) - dał radę (jestem dumna!!!). Zwiedzanie trwało półtorej godziny. Niesamowite wrażenie zrobił na mnie pokaz świateł z muzyką Metallici w jednej z grót - żółtawo-pomarańczowe światła podkreślały kolejne formacje skalne, przez co miałam wrażenie uczestniczenia w jakimś spektaklu. 

Ogromne wrażenie zrobiły na mnie nietoperze, które latały wysooko pod sufitem. Widzieliśmy także kilka nietypowych "rzeźb" - zrobionych naturalnie - pannę młodą z panem młodym przy torcie oraz złamaną kolumnę (jest to stalagnat, który się przepołowił, a w wyniku osunięcia ziemi jego podstawa nie leży w jednej linii z resztą kolumny), a na końcu podziwialiśmy zielone źródło. Co ciekawe, w jaskiniach nie można palić, jeść i spożywać niczego o intensywnym aromacie bowiem cyrkulacja powietrza sprawia, że zapach utrzymuje się przez wiele tygodni.

Na tym zakończyła się nasza wycieczka w Góry Błękitne.

Co Was zaskoczyło w dzisiejszym wpisie? Które miejsce najbardziej Wam się podobało?

"Smakując Australię" - relacja z podróży do Australii (cz. II)

Dzień drugi 

Ponownie udaliśmy się na spacer po Sydney. Zaczęliśmy od historycznej dzielnicy The Rocks, która powstała tuż po przybyciu do Australii Arthura Phillipa wraz z pierwszą ekspedycją osadniczą. Znajdziemy tutaj wiele starych pubów (zwanymi "Hotel"). Poszliśmy do pubu The Glenmore, z dachu którego rozpościerał się niezwykły widok na City - czyli centrum Sydney. 

The Rocks

Widzieliśmy także pomnik pierwszych osadników (The Settler's Monument) - wykonany w skale (zdaje się, że z piaskowca). Następnie poszliśmy pod Harbour Bridge - i ponownie widoki zapierały dech w piersiach. Miasto położone jest nad zatoką, dlatego połączenie wody i nowoczesnej architektury niezwykle mnie zachwycało. Zawsze gdzieś "w tle" była Opera (Sydney Opera House), której zdjęć mam chyba 100 :)

Settler's Monument

Pod Harbour Bridge

Poszliśmy wzdłuż wybrzeża w kierunku wspomnianej Opery, którą obeszliśmy dookoła, a za którą zaczęły się Royal Botanic Gardens.

W ogrodach znajdziemy mnóstwo różnych roślin: znajduje się tam las w stylu azjatyckim (z bambusowym gajem), mini oczko wodne, ogród ziołowy, różany, z kannami... Dużo osób uprawia tam sport czy korzysta ze słońca, wylegując się na trawie. Jest to także miejsce spotkań towarzyskich (znajduje się tam kawiarnia oraz restauracja). My udaliśmy się karmić cockatoos. Muszę przyznać, że się ich bałam (generalnie boję się ptaków), zwłaszcza jak zaczęły na nas siadać. Okazały się jednak niegroźne i milusie, a lęk przerodził się w szczerą przyjaźń :) Gdybyście kiedyś mieli okazję karmić te ptaki (nie dzikie, bo te nie wdadzą się z Wami w taką zażyłość, jak te w ogrodach), to polecam wziąć ze sobą duuuużą ilość ziaren słonecznika :)

Wyszliśmy od strony The Domain i przeszliśmy w kierunku St. Marie of the Cross Cathedral - neogotyckiej katolickiej katedry. Bardzo przypominała mi kościoły w Londynie :) 

Znaleźliśmy także akcent polski - pomnik św. Jana Pawła II. 

Po drugiej stronie ulicy od katedry znajduje się Hyde Park wraz z dziwną fontanną, wykonaną chyba z brązu. Szybko przezeń przeszliśmy (a szkoda, bo odbywał się tam festiwal kuchni azjatyckiej i naprawdę ślicznie pachniało!), udając się w kierunku Market Street, a następnie po szybkich zakupach w Woolworths - pojechaliśmy do domu.

Dzień trzeci

Ponieważ moja siostra musiała pójść do pracy, cały dzień szaleliśmy z bratem sami :) Ale najpierw pojechaliśmy z siostrą do North Sydney (gdzie pracuje) i zjedliśmy śniadanie na plaży - z widokiem na zatokę, Harbour Bridge, City i Operę. Na szybko przyszykowane kanapki (z chlebem "pełnoziarnistym"*, górą warzyw, wędliną i awokado), a do tego w boxie mango i papaja - z kubkiem herbaty (i kawy w przypadku mojej siostry), w świetnym towarzystwie smakowały wybornie :) 

Po śniadaniu, podjechaliśmy pociągiem dwie stacje na Wynyard i skierowaliśmy swoje kroki w kierunku Darling Harbour. Przygodę zaczęliśmy od Sealife, czyli oceanarium. Na początku musieliśmy zapozować do zdjęć przed pracownikiem tej atrakcji - przyjmując durne pozy typu "Teraz surfujecie na wysokiej fali" - by móc je zakupić za szalone 30$ (90 zł - za 3 zdjęcia, gdzie wyglądamy jak idioci i jesteśmy wycięci tak słabo, że chyba dziecko w podstawówce lepiej by to zrobiło :P), czego nie uczyniliśmy. 

 Nasza przygoda rozpoczęła się od sali, w której przypomniano nam praprzodków obecnych ryb i ssaków morskich - dinozaury :) W mini akwariach pływały także meduzy (podświetlane różnokolorowym światłem), a w większym - dziwne ryby przydenne. Słaba jestem jeśli chodzi o botanikę, więc nie będę rzucać nazwami :) Najbardziej wredną z ryb, którą zapamiętałam, była Stonefish - nazwa prawdopodobnie pochodzi od jej wyglądu (przypomina bowiem porośnięty kamień), a na dodatek łatwo przez to na nią nadepnąć, co niestety kończy się wizytą w szpitalu - w najlepszym wypadku, bo niestety ukłucie jest śmiertelne dla człowieka.

Manat

W wielu akwariach można było zobaczyć także koralowce, rozgwiazdy, krewetki, małe żółwie, kraby... A wędrując podwodnymi tunelami, nad głową przepływały nam gigantyczne płaszczki (których tępy wyraz twarzy przyprawiał mnie i siostrę o ataki śmiechu :D), rekiny, ławice ryb oraz manat! To niesamowite, móc zobaczyć z bliska podwójne szczęki rekina! Na końcu czekała nas małe edukacyjne stanowisko, na którym można było dotknąć rozgwiazdę (oczekiwałam konsystencji żelki, a była o wiele twardsza - ciężko mi to do czegoś porównać... twardość kojarzy mi się jedynie z wężem :P) oraz podziwiać ogromne akwarium z Dory i Nemo, czyli Pokolce Królewskie oraz Błazenki.

Dalej udaliśmy się do sąsiedniego Wildlife - czyli zoo. Na wstępie ponownie musieliśmy pozować do durnych zdjęć, których i tak nie chcieliśmy kupić. Znowuż, ogrom gatunków zwierząt, jakie były do zobaczenia, przyprawiał mnie o zawrót głowy i nie sposób wszystkich wymienić :D 

Kangur

Oczywiście, standardowo, widziałam kangury, wallaby (czyli gatunek spokrewniony z kangurami - takie mniejsze kangury - które można znaleźć tylko w Australii i Oceanii), koale (pierwszy raz!), a także strusie Emu, kazuary (rodzaj strusia, który mnie osobiście przeraża i kojarzy się z parkiem jurajskim - gdy człowiek się do nich za bardzo zbliży i zwierzę będzie czuć się zagrożone, to potrafi zaatakować, kopiąc swoimi ogromnymi pazurami w brzuch lub - ku uciesze panów - jeszcze niżej; odnotowano jeden śmiertelny wypadek), wiele papug, gadów, płazów... 

Kazuar

Ciekawe było pomieszczenie z latającymi wolno motylami - siadały na nas i nic się nie bały! Miały niezwykłe wzory i kolory, a ich wielkość była pokaźna. Niestety, wystawa z krokodylami była w trakcie rearanżacji, więc nici wyszły z oglądania tych wielkich gadów.

Motyl, z którym przeszłam kilka ładnych metrów ;)

Śpiący koala - w parkach potrafią spać po 20 godzin dziennie (nie muszą walczyć o jedzenie), na wolności - 8 godzin na dobę

Następnie rozdzieliliśmy się z bratem - ja poszłam sama do Chinese Garden of Friendship i docelowo mieliśmy się spotkać przy wejściu na wieżę widokową w centrum handlowym Westfield na Market Street. Jak dojść do ogrodu? Z Darling Harbour kierujemy się w stronę IMAXa, którego obchodzimy z prawej strony. Następnie w lewo, przez Darling Quarter, a ogrody znajdą się po naszej prawej stronie. 

Wejście kosztuje 6$. Poleca się, by zwiedzać je zgodnie z ruchem wskazówek zegara, ale szczerze - ciężko jest obrać sobie jedną trasę. Gdy dochodzimy do jakiegoś punktu nagle okazuje się, że jest jakaś ścieżka, o której wcześniej nie mieliśmy pojęcia. Niemniej jednak, w środku ogrodu znajduje się stawik z liliami wodnymi i pomarańczowymi rybami. Obudowany jest pawilonami w typowo chińskim stylu. Nad oczkiem pochylają się rozłożyste wierzby, a u jego początku dominuje świątynia na lekkim wzniesieniu skalnym, porośniętym niskopienną roślinnością. 

Wszystko sprawia wrażenie bardzo harmonijnej i spójnej całości, mocno kojącej. Przyznam, że jako osoba zorganizowana lubię mieć wytyczoną, jasną i klarowną ścieżkę do przejścia - tutaj trasę można było formować dowolnie. Z jednej strony daje to poczucie wytchnienia - "W końcu w pędzie życia masz czas na samodzielne decydowanie" - z drugiej czułam się niepewnie (choć miałam mapę ze sobą i wiedziałam, że się nie zgubię - ogród jest dość mały) i cały czas mam wrażenie, że jakaś jego część pozostała nieodkryta. Piękna roślinność rewelacyjnie komponowała się z wieżowcami City w tle - naprawdę miło wspominam ten ogród i gorąco polecam go odwiedzić.

Po wizycie w Chinese Garden of Friendship wróciłam z powrotem na Darling Harbour i udałam się w górę Market Street do najwyższego punktu Sydney - Tower Eye. Ponieważ kupiliśmy pakiet 5 atrakcji za bodajże 65$ (wejście do Sealife, Wildlife, Manly Sealife, Madame Tussauds oraz Sydney Tower), nie musieliśmy stać w kolejce po bilety. Na początku mogliśmy obejrzeć film 4D pięknymi widokami Sydney, a następnie windą wjechaliśmy na taras widokowy, z którego można podziwiać panoramę miasta. Widać ocean, Operę, zatokę, Harbour Bridge, okoliczne wieżowce... Chciałabym zobaczyć miasto o zachodzie słońca z tego punktu, ale tak czy siak - było nieziemsko!

Gdy już sfotografowaliśmy całe Sydney wzdłuż i wszerz, zjechaliśmy na 5 piętro centrum handlowego Westfield, gdzie mieści się Food Court. Tak, tak, będzie jedzonko!

THR1VE

Spośród fastfoodowych, włoskich, burgerowych, azjatyckich knajp wybrałam... tę zdrową :) Mowa o Thr1ve. Oferują posiłki bez cukru i glutenu, a na ich stronie, oprócz menu, możecie znaleźć także wartość kaloryczną potraw oraz poszczególnych składników posiłku (możecie go skonstruować dowolnie!). Macie do wyboru także koktajle oraz kawy i herbaty. 

Ja zdecydowałam się na Clean&Green (Tasmański łosoś w sosie Teriyaki serwowany na rukoli wraz z pieczoną papryką oraz brokułami posypanymi migdałami) z dodatkową porcją brązowego i dzikiego ryżu oraz herbatę kokosową, a brat na Zeus Bowl (colesław zrobiony z jarmużu wraz z szarpaną wołowiną, sosem BBQ, jajkiem oraz batatami) i zwykłą, czarną herbatę. Moja micha była pyszna - idealnie przyprawiony, grillowany łosoś, lekko chrupiące brokuły i intensywny aromat pieczonej papryki świetnie ze sobą współgrały. Brat natomiast nie był zbytnio usatysfakcjonowany - "colesław bez sosu?" oraz "ble, słodkie ziemniaki" sprawiły, że konsumpcja skończyła się pozostawieniem batatów i odrobiny surówki. Ale to człowiek nienawykły do zdrowego jedzenia :D Ja szczerze polecam (odpowiednik naszego Lifemotiv) - tym bardziej, że cenowo wypada to świetnie (w porównaniu ze zwykłymi restauracjami) - za naszą dójkę zapłaciliśmy 37$.

Menu THR1VE - kliknij, żeby powiększyć

Po lunchu, wróciliśmy na North Sydney do pracy siostry i udaliśmy się do domu. 

Co Wam się najbardziej podoba z opisanych wyżej atrakcji?

______________________________

*Pieczywo w Australii nie przypomina naszego - bardzo ciężko tam o typowy chleb na zakwasie. Nie ma tam po prostu takiej tradycji. 95% chleba to bochenki typu tostowego - nawet jeśli są "Wholegrain", "Wholewheat", "Wholemeal" - i tak to są lekko słodkie, napompowane drożdżowe buły :) Dlatego po dwóch tygodniach spędzonych na Antypodach, z utęsknieniem spałaszowałam chleb żytni razowy na zakwasie - mniam!